zondag 10 maart 2019

Twee kleine narcissen

Nu het voorjaar wordt en er steeds meer gaat groeien en vooral bloeien, denk ik vaak aan onze oude Hof van Jaantje; nu bloeien de krokussen, en de narcissen, hyacinten en oude wijfjes... Hier in de nieuwe hof geen bloembollen die de lente aankondigen. Of wacht even, daar zag ik toch ineens twee kleine dappere narcissen hun trompetjes boven de grond uitsteken. Verder zal ik zelf voor lentebloeiers moeten zorgen, en genieten van wat de gemeente Veere in de berm heeft geplant: krokussen en narcissen - dat is nog eens vrolijk het dorp in en uit rijden. 



Vrolijke boel bij de voordeur, in de zinken vuilnisbak heb ik narcissen en viooltjes geplant. Het stormde toen ik de foto nam, vandaar dat ze allemaal nogal naar links overhellen. 
Romantiek in de tuin. Best een donker plekje onder de boom en daarom heb ik hier witte viooltjes gezet - valt lekker op. Later nog een paar blauwe druifjes erbij gedaan. 
Volgend jaar staan er zeker weten veel meer bolletjes te bloeien in onze tuin, tweehonderd in plaats van twee narcissen? De plannen voor de herinrichting vorderen. Deze week gaan we de nieuwe omheining en tegels bestellen en dan kunnen we een werkplanning gaan maken. Op papier ziet het er al heel leuk uit: 

Vooraanzicht, vanuit huis gezien. 

Kunstwerk: 'Narcissen bij zonsondergang' van Richard Guijt
Mooi hè, zo'n veld vol narcissen. Helaas worden er bij de bloembollenteelt veel bestrijdingsmiddelen gebruikt. Gelukkig komen er ook steeds meer biologische (gifvrije) bloembollen op de markt. (foto: R. Guijt)



zondag 24 februari 2019

Uit de hand gelopen

Goed verstopt, het vogelnestje.
Dit weekend - met voor eind februari bijzonder warm en zonnig weer - de snoeischaar en -zaag ter hand genomen en eens even flink tekeer gegaan. De soort van haag aan de zijkant van het huis, daar moest eens even flink ingegrepen worden! Er staan daar afwisselend prunussen en Escallonia's. Die prunussen hielden zich nog wel in maar de situatie bij de Escallonia's was behoorlijk geëscaleerd, komt dat door de naam? Een wirwar van takken, kriskras door elkaar groeiend, in een soort van haagvorm gesnoeid - dat was het. Eerst dacht ik nog: rooien die boel! Maar vogeltjes vinden dit soort struiken wel heel fijn en Escallonia is een stevige, wintergroene struik die in de zomer trosjes kleine roze, witte of rozerode bloemetjes krijgt. Ik geef ze dus nog een kans, maar dan moest er dus wel even aan gewerkt worden: alle takken tot zo'n 15 cm boven de grond terugzagen. 
Tussen deze Escallonia's groeit ook hulst en liguster, zaailingen, het bewijs dat de vogels er graag zitten. In hun vogelpoepjes bevinden zich zaadjes van de bessen die ze eten, in dit geval dus van hulst en liguster. Deze cadeau-struikjes heb ik laten staan, mooi een natuurlijk gemengde haag. Tweede bewijs dat dit een hangplek voor vogels is, is het vogelnestje dat ik al snoeiend tussen de takken ontdekte. Leuke verrassing, perfect gecamoufleerd. Een mooi rond nestje van gras, takjes, dun plastic (boterhamzakjes?), mos, blaadjes en modder. 
Het vogelnestje, kunstig gebouwd. Zie je het lieveheersbeestje? Ook die komen met dit mooie, warme weer tevoorschijn. 
Van de Escallonia's zijn nu dus alleen nog wat stompjes over maar die lopen de komende weken wel weer uit. De snoeibeurt was hard nodig, niet alleen omdat het zo'n wirwar aan takken was geworden maar ook omdat er heel veel dode takken tussen zaten. Nu hebben de struiken weer een frisse start met jonge, sappige takken. En dan is het een kwestie van goed bijhouden, ieder voorjaar een aantal oudere takken eruit knippen zodat er weer jong hout kan groeien. 
Een haag van Escallonia's, blijft altijd een beetje los en warrig geheel. Prima als je niet van strak geschoren hagen houdt. 
Escallonia als losse struik. Ik ben benieuwd welke kleur bloemetjes onze Escallonia's hebben. Deze vind ik wel heel mooi.
Nog even over de naam Escallonia, deze heeft niets met escaleren te maken. De naam Escallonia heeft deze struik gekregen om zijn ontdekker te eren: de 18de-eeuwse Spaanse ontdekkingsreiziger Escallon, die de soort aantrof in Zuid-Amerika.

zondag 10 februari 2019

Oe ist noe mee joe?

Niet-Zeeuwen hebben misschien even hun wenkbrauwen gefronst bij het lezen van de titel boven dit blogbericht: 'Oe ist noe mee joe?' oftewel 'Hoe is het nu met je?' zo zou het Walcherse boerinnetje het aan mij vragen. Ze staat in weer en wind naast de kerk hier op het dorp maar gelukkig heeft ze een warme omslagdoek aan die ze dan ook stevig vasthoudt - zoals mijn oma dat ook deed. Heerlijk was het om met haar arm in arm te lopen: mijn jonge meisjes-arm lekker warm om haar arm - met het zachte, oude vel - onder de omslagdoek die ook al zo lekker zacht was. Oma zou echter nooit zo met haar 'musse' in de sneeuw of regen gaan staan - dan moest er een plastic regenkapje overheen anders zou het gesteven mutsje veranderen in een slappe, natte krant.
Maar, oe ist noe? Nou het gaat best goed, nu we hier ruim twee maanden wonen. Alles uitgepakt en een plekje gevonden in het nieuwe huis, katten zijn helemaal gewend en gaan  ook al naar buiten - voor zover ze daar in de winter zin in hebben. Na een nachtvorst als alles mooi berijpt is, of toen het sneeuwde dacht ik natuurlijk wel even terug aan onze oude tuin: hoe zou het eruit zien? En een rondje met het fototoestel was in de nieuwe tuin zo gedaan. Dan de wandelschoenen maar aan en met de camera op stap, want we wonen hier in een prachtige omgeving. 

Winters landschap met zicht op de duinen
De nieuwe tuin krijgt op papier steeds meer vorm, nu de plattegrond klaar is, ben ik bezig met het maken van een 'potentiële plantenlijst'. Al doende werd die lijst langer en langer waardoor ik me ging afvragen: kan ik dit allemaal wel kwijt in mijn tuin? Maar het is niet voor niets een potentiële lijst, er kan nog in geschrapt worden. 
Een deel van de plantenlijst, weergegeven in een 'natuur-attractiekaart' waarop je verschillende dingen kunt aflezen: bloeitijd en -kleur, bladsierwaarde, wintergroen, sierwaarde in de winter, aantrekkelijk voor insecten. 
Dit is een van de leuke, praktische dingen die ik aan het leren ben d.m.v. de cursus tuinontwerpen. Aan de attractiekaart kun je aflezen of er door je keuze van planten altijd iets te beleven is in de tuin. Dus bloei van het vroege voorjaar tot late najaar (en soms zelfs winter), of de plant na de bloei ook nog sierwaarde heeft, bijvoorbeeld mooi blad, zaaddozen of bessen, en of de plant ook in de winter zijn blad behoudt, zodat het niet ineens een kale boel is in de winter. Ook als je al een tuin(tje) hebt is het leuk en leerzaam om een natuurattractiekaart te maken. Je ziet bijvoorbeeld in een oogopslag in welke tijd van het jaar je weinig bloeiende planten hebt en kunt zo een betere keuze maken uit het ruime aanbod van planten. 

Wintergroene buxushaagjes en coniferen samen met grassen en zaadstengels van vaste planten zorgen voor een attractieve wintertuin - zeker na een sneeuwbui.
De volgende stap in het ontwerpproces is het intekenen van de planten op de plattegrond, een leuk klusje voor een regenachtige zondagmiddag zoals deze, dus, ik ga dit bericht afronden en laat jullie binnenkort weer meer weten over Hof van Jaantje II! 

Dag éé! 




woensdag 16 januari 2019

Twee vliegen in één klap

Om je dromen waar te maken, 
moet je wel eerst wakker worden. 
Heb je al een idee? Hoe wil je de tuin? Waar wil je de kippen? Kunnen we niet een grotere schuur? Een carport met zonnepanelen? Weet je al....enz... 
Echtgenoot bestookt me regelmatig met vragen over de (her)inrichting van ons nieuwe hofje, maar hij moet geduld hebben. Natuurlijk heb ik al allerlei ideeën in mijn hoofd, maar die moeten eerst goed op papier komen. Het gaat niet om een paar nieuwe plantjes hier en daar maar om een totaal andere indeling, omheining, paden en terrassen. Ik dacht, laat ik het eens grondig aanpakken. Nu ik toch wat meer tijd heb en allereerst de lange winter zonder verveling door wil komen, kan ik best eens beginnen aan een cursus tuinontwerpen. Gebruik ik onze eigen tuin als studieobject, leren en ontwerpen - twee vliegen in één klap. Dus nu ligt er een dikke, blauwe map op mijn bureau en heb ik me de afgelopen weken door de hoofdstukken 'digitaal tuintekenen' geworsteld. Dat viel niet altijd mee maar dat komt meer doordat ik daar snel doorheen wil zodat het echte werk kan beginnen! Dus na bladzijden lang rechthoekjes  en andere vormen tekenen, aanpassen, bewerken, vullen, bijsnijden, afschaven, en wat er allemaal nog meer kan, was ik eindelijk zover dat ik onze eigen hof in digitale weergave kon vangen. Maar, dan moest er wel eerst gemeten worden en dat gaat het makkelijkst met z'n tweeën dus togen we samen met de rolmaat en een schrijfblok de tuin in.
Ruwe schets met de juiste afmetingen
Globale weergave op de kadasterkaart

Na dit teamwork stonden alle maten goed op papier. Eerst was ik namelijk uitgegaan van de kadastertekening en plattegrond die in de gids van de makelaar stond maar die klopte - heel toepasselijk - voor geen meter. Goed om te weten dat je daar dus niet helemaal vanuit kunt gaan bij het maken van een ontwerp. Daarna achter de laptop, aan de slag. Na heel wat uurtjes ploeteren had ik een plattegrond waar ik best tevreden over ben. 
Zo zien de meeuwen over een poosje onze hof, als ze op de wind over ons huis zeilen. 
Grootste verandering wordt de indeling van de tuin aan de voorkant, waar we de meeste ruimte hebben. 
Een oprit is handig, maar kan wel wat kleiner wat minder open naar de buren. Hij wordt bijna de helft korter maar wel iets breder. Meer ruimte voor planten!
Het pad naar de hoofdingang aan de zijkant wordt breder en er komt een pad voor het huis langs. Het terras voor het huis wordt kleiner en het glazen scherm gaat daar weg. 
Hier komt een terras, wat meer beschut dat voor het huis, omringd door borders. 
Dit zijn zo in grote lijnen de plannen en nu weer verder met de studie en het ontwerpen van Hof van Jaantje II. 

zondag 16 december 2018

Annabelle snoeien - of niet?

Vanuit mijn kantoor op de eerste verdieping kijk ik de schooltuin in, de tuinmannen zijn aan het werk en dat gaat altijd met veel lawaai gepaard. Kijk die knul daar, druk met de bladblazer in de weer. Door de muts met oorkleppen en de motor op zijn rug lijkt hij wel een grote brommende kever met oranje schild. Hij zal het wel koud hebben, de arme drommel, als hij nou een bezem had - dan kon hij lekker het vuil bij elkaar vegen en kreeg hij het vanzelf warm. Hadden de kinderen in de klaslokalen waar hij voorbij komt met al z'n herrie ook niet zo'n last van hem. Maar ja - zo gaat dat tegenwoordig - leve de vooruitgang. Zijn collega staat ondertussen vuil te kappen in de border, dat gaat nog wel op spierkracht. 
In deze border aan de voorkant van de school staan voornamelijk hortensia's: Hydrangea arborescens 'Strong Annabelle', de doorgekweekte stevigere versie van de oorspronkelijke 'Annabelle' - de hortensia die in de zomer getooid is met grote, witte bollen. Ze staan volop in de zon, maar daar zou deze hortensia tegen moeten kunnen - daar heb ik met de ontwerper van de schooltuin nog een discussie over gehad maar hij bleef bij zijn standpunt: deze Annabelle kan er tegen. Hoe komt het dan dat ze de hele zomer staan te verpieteren en verschrompelen? Ja, door de droogte, we moesten ze maar flink water geven! Volgens mij is dit gewoon een gevalletje van verkeerde plantkeuze. De hortensia wil een vochtige, goed doorlatende grond en de schooltuin bestaat voornamelijk uit zandgrond - droog en schraal. Het zou kunnen helpen om de aarde te bedekken, bijvoorbeeld door bodembedekkers tussen de struiken te laten groeien, zodat het vocht minder snel verdampt. 
Op de foto's kun je zien dat de struiken gesnoeid zijn, in december! Mijn mond viel open van verbazing toen ik dat zag. We mogen nu de hele winter tegen een kale border aankijken: alle mooie gedroogde bloemstengels zijn afgeknipt! En natuurlijk is al het snoeiafval netjes afgevoerd, dus nog geen bodembedekking. 
Hoe sierlijk, Annabelle in de winter met een sneeuwmuts op. 

Buigen voor koning Winter
Zo moet het dus eigenlijk niet, hoe dan wel? Je kunt deze hortensia het beste in maart snoeien, je knipt ze tot 20 à 30 cm boven de grond af. Wil je wat stevigere planten dan knip je ze tot zo'n 60 cm boven de grond af, ze krijgen nieuwe takken op het oude hout dat al wat stevigheid heeft. Vind je het wel erg rommelig om de uitgebloeide struiken de hele winter te laten staan, bijvoorbeeld doordat ze door een storm afgeknakt zijn, snoei ze dan uiterlijk begin november. De snoeiwonden kunnen dan voor de vorst nog dichtgroeien waardoor de plant beter beschermd is tegen vrieskou. 
Het snoeihout knip je fijn en laat je tussen de planten liggen, het zal langzaam verteren en op die manier voeding afgeven aan de planten. Kleine bodemdieren voeden zich met dit afval en vogels eten deze bodemdiertjes. En zoals gezegd, een goede laag bodembedekking houdt de grond vochtig. 

De 'Annabelle' is een modeplant die je veel terugziet in moderne tuinen. Vaak ook in grote groepen aangeplant, zoals in onze schooltuin. Het ziet er best spectaculair uit, zo'n grote groep witte bollen in de zomerzon. Naar de herfst toe verkleuren ze fraai lichtgroen, de bloemblaadjes worden dan ook wat steviger. Je kunt ze dan heel goed in een vaas zetten met een klein laagje water. De bollen drogen langzaam op, heb je er de hele winter plezier van. Tot slot, eigenlijk zijn het helemaal geen bloemen maar een enorme hoeveelheid schijnbloemen die in een bolvorm groeien: ze hebben geen meeldraden en/of stamper en zijn dus onvruchtbaar. Hier en daar zit er tussen deze schijnbloemen (steriele bloemen) een echt bloemetje (fertiele bloem). Insecten zoals bijen hebben dus eigenlijk helemaal niets aan zo'n bloemborder vol Annabellen!


zaterdag 1 december 2018

Het nieuwe Hof van Jaantje

Zie je ons huis? Deze glazen tulp (ofzo) 
is door de vorige eigenaar achtergelaten.
Vind het wel een leuk ding, mijn kleur!

De verhuizing is achter de rug. Een week geleden stouwden we - met behulp van een paar sterke mannen - ons boeltje in een busje en na een hele dag heen en weer rijden was alles op de plek waar het moest zijn: nieuw huis, milieustraat, kringloopwinkel, huis van zoon... Dan volgde er een paar dagen later nog een poetssessie in het oude huis en tot slot afgelopen vrijdag de overdracht bij de notaris. Dat was het dan - en nu weer iets moois opbouwen in Biggekerke. Vandaag even een paar foto's gemaakt in de tuin, kon nog net voordat het ging regenen.
De voortuin. Het stenen bankje en beeld zijn ook blijven staan. Weet nog niet of ik deze objecten in de tuin laat, niet zo mijn stijl. Alles staat nog een beetje plompverloren verspreid over de tuin, was ook geen weer om het op te ruimen en, eerst binnen alles op zijn plek!
Kabouter Heinz (lees dit bericht) was net over zijn emigratie naar Nederland heen, moest 'ie alweer verhuizen! Je ziet hem denken: waar ben ik nu weer terecht gekomen en wat doet dat kleffe stelletje hier? In het mandje kalebassen die ik oogstte van een plant die spontaan in de composthoop aan de groei was gegaan.
Vogelvoer in de Japanse Esdoorn gehangen, er wordt gretig van gegeten. Heel leuk om te zien: koolmeesjes zijn kieskeurige eters en zaden die ze niet willen eten gooien ze op de grond. Musjes en roodborstjes komen dan deze gemorste zaden weer oppikken. Ook vinkjes komen op het voer af. Gezellig drukte in de nieuwe Hof! 
Hier staat de esdoorn nog in de achtertuin, op de plek waar nu het kippenhok staat, vandaar de verhuizing van het boompje naar de voortuin. Heb 'm ook gelijk een stevige snoeibeurt gegeven, daar was de losbol wel aan toe. Hopelijk gaat hij lekker aan de groei op de nieuwe plek. 
De kippen hebben de verhuizing goed doorstaan. De dag voor de verhuizing heb ik ze toen het donker was en ze al lekker zaten te slapen, van hun stok gepakt en naar het nieuwe hok gebracht. Daar hebben ze het prima naar hun zin. 
De katten hadden iets meer moeite met het vervoer naar hun nieuwe huis. Altijd een drama als ze in het kooitje moeten. Nu moeten ze nog een week binnen blijven, gelukkig is het herfst en gaan ze toch niet zo graag naar buiten met dit regenachtige weer. 
Zo moeten we allemaal een beetje wennen aan de nieuwe stek. 

Nog even achterom kijken met een laatste fotocollage:
November, in de oude Hof van Jaantje. 

zondag 11 november 2018

Netjes achterlaten



Flap, klats, daar zeilt weer een kastanjeblad tegen de schuifpui. De bladeren hopen zich op tussen en achter de kliko's die tegen de gevel staan. Vorige week was ik aan het opruimen en inpakken in de schuur en kwam ik het blauwe aardbeiennet tegen. Die heb ik - zoals ieder jaar - toen nog maar over de vijver gespannen, om het water kastanjeblad-vrij te houden. Geen idee wat de nieuwe bewoners van ons huis met de vijver van plan zijn, maar ja, je moet het toch netjes achterlaten. Op deze manier dus zowel letterlijk als figuurlijk. Vinden de vissen in de vijver ook fijn als ze niet door een woud van blad moeten zwemmen. Bovendien wordt de zuurgraad van het water te hoog door het afgevallen blad, wat dan weer algengroei bevorderd. Zoveel mogelijk schoon houden dus. (ook uitgelegd in dit filmpje)
In plaats van steeds weer blad uit de vijver scheppen, vind ik het handiger om er een net over te spannen. Als de boom kaal is en er dus geen blad meer valt, haal ik het weer weg. Het blad kan op de composthoop of verspreid worden tussen de planten in de borders. Het eerste jaar dat ik de vijver afdekte met het net was ik te laat met het weghalen en, ik schrijf het met schaamrood op de wangen, er waren toen een paar vissen onder het bladerdek gestikt! Wat een blunder! 


Toch ook een mooie vangst
Ik heb nog geen concrete plannen voor de nieuwe hof, maar in mijn hoofd toch wel al wat ideetjes en wensen. Een vijver staat zeker op dit wensenlijstje. Het brengt zoveel leven in de tuin. Ik ga deze winter eens rustig nadenken over de inrichting van ons hofje, voorlopig blijft het dus even zoals het is: heel veel hagen rondom en in de tuin, hier en daar een buxusbol, twee lavendelplanten - een grote en een kleine, een flinke pol Sedum Spectabile (hemelsleutel), en nog wat struiken en verder: kale grond, grind en grindtegels. Dat we nog even niets in de tuin doen is niet helemaal waar, de verf was nog niet droog of wie stond daar met de snoeischaar in de tuin? Juist, Jaantje! Even de lavendel fatsoeneren. En die coniferen tegen de gevel en taxushaag dwars op het pad stonden lelijk in de weg voor een soepele verhuizing, daar ging vorige week de kettingzaag in! En toen was het toch wel even lekker om buiten te rommelen, beetje snoeien en wat verplanten. Er zijn ook al wat planten verhuisd naar de nieuwe stek, die staan rustig in de potten te wachten op een nieuwe plek. 
Misplaatste conifeer.
Je staat in de weg, heg!


Ruimt lekker op zo...
...container vol. Op de voorgrond de Sedums.
Er wordt niet alleen gewerkt in en aan ons huis, voor de kippen is er een nieuw hok in de maak. De dames krijgen een prachtig, nieuw onderkomen. 

Passen en meten.

Knap gedaan Arie, Menno en Thijs!